Tuesday, June 30, 2015

Django Reinhardt and Stéphane Grappelli in the Netherlands (1937) - Part one

Georg Lankester, expert in the French pre-WWII jazz scene, Django Reinhardt and the Quintet of Hot Club de France, gives an account of the first visit of QHCF in the Netherlands. Below follows part one, the second part will be published later.

Django Reinhardt
Django Reinhardt was born in 1910 and proved already in his youth to be a highly gifted musician. Playing on his six strings’ banjo, which his gypsy family had given him,  he became a star at the popular Musette balls, sought after by the accordionists in Paris at the end of the Twenties.
Great musicians such as Gusti Malha and Poulette Castro had taught him the basic principles of playing, but the boy gradually developed his own playing technique which no other banjoist could equal.
The young artist won prizes and earned a lot of money since the top accordion players wanted to be accompanied by him. That’s why e.g. Jean Vaissade already made records with Django in the early days of the grammophone.
After a fire accident in his caravan (November 1928) which caused severe burns on his left leg and arm, a long recovery time followed. It took 18 months before he would come back on stage in Paris. His left hand remained crippled and only allowed the use of two fingers.
The last few months of his rehabilitation a member of the family had handed him a guitar for distraction and – who would have expected this? – he then developed a new playing technique adapted to his handicap.
So in the early Thirties Django – now as a guitarist - came back into the Parisian music scene and could be heard with singers.
Jean Sablon
The very popular singer Jean Sablon selected him for his small group and in 1933/34 several beautiful songs were recorded in France, followed by BBC radio broadcasts in England and performances in the Casino of Monaco. But Django was also attracted by new American jazz themes like “Tiger Rag,“After you’ve gone”and many others.
Stéphane Grappelli
He then met violinist/piano player Stéphane Grappelli which, on the initiative of the Hot Club de France leaders would result in the founding of the first jazz string quartet in the world. The two star soloists soon made a name in Europe as well in the USA and their performances were received with astonishment and admiration.


A year full of jazz
1937 would become a remarkable and historical year with lots of surprises as to the Jazz in Europe. Since the foundation of the Hot Club quintet, the group had got quite a reputation. The two star soloists on guitar and violin, accompanied by a strong rhythm section had great success, not only in Europe but also in America. Their records were sold everywhere and these even are available till the present day.
A huge event was going to take place, for in 1937 the great World Exhibition in Paris would be held, a reason for the Hot Club de France leaders (in particular Charles Delaunay and Hugues Panassié) to invite American jazz giants to France for concerts and recording sessions. And so it happened.
However, already several months before this event, the celebrated quintet was invited to perform at the 5th ‘Jazz World’ party in Holland. The initiative was taken by the Dutch Jazz Liga, managed by Eddy Crommelin and sponsored by magazine “Jazzwereld” (Jazz World). 
And  – for the very first time - the illustrious formation travelled to the Netherlands.
On Saturday July 10 one could speak of a full house in the big ‘Kurhaus’ ballroom for a memorable gala concert.
As can be seen from the attached advertisement, this party was rounded off by a ball with the Dutch band “Jacques Kluger’s Collegians’ and piano player Ernst van ’t Hoff.  Moreover people could watch that evening films of Benny Goodman and others.
After this very special event,  the abovementioned magazine published a favourable review. Due to this report we get a good impression of the program which was presented that particular night whereby several performed themes are described.

We learn that the quintet opened with “Exactly like you” which – according to the reporter – immediately excited the audience. Then people could listen to “Limehouse blues” and “Blue  Drag” followed by “Honeysuckle rose”, Django’s “Boléro” and the “Tiger Rag”, all described as  ’superb performances’. As to the two star soloists, expressions were used as ‘fully inspired, highly emotional, dynamic performances with touching inflexions’. Those words would be impossible to use in our times!
After the break we read that compositions like “Speevy”, “I’ve had my moments”and “In the still of the night”were played and again the reporter is very favourable about them and continues:
Then a funny thing happened. Immediately after the final theme was played a  few strong guys entered the stage, picked up the bass and carried it away,  till – in a hurry – it was decided to put it back again, which took a while. All this caused, of course,  great merriment.
 To round off their program the quintet ended with”Moonglow” and “Nagasaki” enthusiastically received by all persons present.

To be continued

Georg Lankester
glankester@gmail.com
---
Jo
keepitswinging.domain@gmail.com

Retrospect Keep Swinging (old) Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Saturday, June 20, 2015

Luca Velotti Quartet - Moonray

Mainstream jazz is a genre of jazz music that was first used in reference to the playing styles around 1950 by musicians, who did not abandon swing for bebop performing the music in smaller ensembles. Today mainstream jazz is still performed in clubs, at festivals or similar venues and the music is also exposed in various recordings appreciated and well received by a wide audience that primarily perceives jazz as entertainment with recognizable musical themes to create or accompany a pleasant atmosphere. This, however, does not mean that mainstream jazz musicians are just copy cats and unimaginative reproducers of a tradition long left by the vanguard of progressive jazz performance. Mainstream jazz musicians are skilled performers that keep the swing tradition alive by adding their personal interpretation and improvisation to the performed musical themes, some also add new themes to the inventory of standard tunes. An example of a contemporary successful mainstream jazz production is the new CD by Luca Velotti Quartet - Moonray, shown below

CD front: Luca Velotti Quartet - Moonray (Luckyvelox), 2015
Luca Velotti (b 1966) is an Italian clarinet and sax player with an international career and a stable sideman with Italian songwriter Paolo Conte since 1992. Velotti graduated in clarinet at the Conservatory "A. Casella" Aquila and studied arrangement, clarinet and jazz saxophone with Bob Wilber and Bill Smith. He has worked, often in New York, alongside big names of American jazz, such as Bob Wilber, Dick Sudhalter, Kenny Davern, a.o. participating among other things as a special guest at a concert of the Sidney Bechet Society. Luca Velotti has released several recordings as a leader of his own jazz ensemble, on the new CD he is featured in a quartet setting that comprises Michele Ariodante (guitar, vocal), Gerardo Bartoccini (double bass), Carlo Battisti (drums) and Velotti himself alternating between clarinet, tenor sax and soprano sax.
Luca Velotti, clarinet (photo by Pier Andrea Morolli)
The repertoire of the CD has a wide variety of influences, from the more traditional repertoire (Jitterbug waltz, I’m in the mood for love, Shine) to seldom played standards (Moonray by clarinetist Artie Shaw, I’ll be seeing you) and blues songs  (Gee baby ain’t I good to you, Nobody knows you when you’re down and out). Beyond that, Velotti’s love for South American musical genres, such as choro and habanera, is represented by Migalhas de amor, (by Brazilian mandolin player Jacob do Bandolim), Anita and So cool, two of the three Velotti originals on the record (the third, Sidney and Louis is a slow swing tune dedicated to two of his heroes). The CD has 11 tracks and is presented in a promotion video uploaded at YouTube


The Luca Velotti Quartet is a well organized and well played mainstream jazz ensemble featuring great sidemen that provide good opportunity for Velotti's inspired interpretations of familiar and lesser-known themes in addition to his own compositions that fit perfect into contemporary jazz performance.
Luca Velotti Quartet - l-r: Michele Ariodandte (g,voc), Gerardo Bartoccini (double bass),
Luca Velotti (soprane sax), Carlo Battisti (drums) (source: YouTube)
To give you an impression of Luca Velotti Quartet in live performance, I'll insert a couple of videos recorded at a concert Semptember 2013 featuring music available at the new CD. - Here is first a presentation of Nobody knows you when you're down and out 


From the same live performance, here is Luca Velotti Quartet playing Jacob do Bandolim's Migalhas de amor 


Finally, to end this small presentation, here is Luca Velotti Quartet playing Jitterbug Waltz 


More info about Luca Velotti's Moonray CD, here, the cd is available for purchase as digital download from Amazon, CDbaby and Itunes, see the mentioned link.
---
Jo
keepitswinging.domain@gmail.com


Retrospect Keep Swinging (old) Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Monday, June 8, 2015

Oscar and the Duke: An Encounter In Paris, 1933

Some time ago I received an article about the encounter between Oscar Alemán and Duke Ellington in Paris, 1933. The article is written by Luis 'Tito' Liber and is published below. It puts focus on Alemán's reactions and has quotes from interviews in Argentine printed media, here available in English for the first time.
Illustration in Gani Jakupi: Le roi invisible (Futuropolis, 2009)
One thing is that fans and collectors of today claim that Oscar Alemán is one of the best jazz guitar players, but another thing is the opinion of one of the greatest personalities in jazz history. The great Duke Ellington, and the members of his band, affirmed that Oscar Alemán was not one of the best, but THE BEST guitarist in 1930s Europe... Here is the story.
Concert ad (source: Luis Liber)
In July 1933 Ellington`s band arrived in Paris to play at the Salle Pleyel (Thursday 27th) and at the Casino de Bauville, in a tour promoted by Jack HyltonMusic-hall star Josephine Baker, convalescent at home following a car accident that had injured her hand (the driver was Oscar Alemán, and the car was seriously damaged), welcomed Ellington and introduced him to Alemán. Ellington, who was very impressed by the skills of the "chaqueño", tried to persuade Md. Baker to ‘lend’ him Alemán as a guest musician of an upcoming USA tour, but the "Venus" declined and retained Oscar as a member of her staff which impossibly could have a substitute.
Josephine Baker and her car - June 1935 (photo ABC Madrid)
Oscar Alemán later recalled in an interview:
"I met Duke Ellington by the time I had an accident. One day I was driving my car to my work at the Casino de Paris, with Josephine Baker. They crashed me. I stayed for ten days at the hospital, and later at my hotel. The first visit I made when I got out of the hotel was to see my friends from the Casino. I arrived at Josephine`s dressing room. Everybody came to salute me. She had an injured knee and some scratches on her face. I was patched  all over and walked with a stick. While I stayed at Josephine`s dressing room Duke Ellington entered with his two trombonists. One of them was Juan Tizol, the author of "Caravan", he was a Puerto Rican; he made myself understood by Duke Ellington, because Tizol spoke in Spanish. With them also was Freddie Guy, Ellington`s guitarist. The four were good "orejeros" (in Argentine: they had good ears for music). In a certain moment Duke told Josephine: "I came to greet you and to hear a recommended guitarplayer" (...) Next I asked one of the dancers to go to the second floor and bring me my guitar. The kid went running. I opened the case, took the guitar and began to play for Duke Ellington. When I finished, he told Juan Tizol to ask me if I wanted to go with him to North America (...) "You are not going as a staff guitarist, but as a soloist." Josephine objected: "No. Where am I going to find another guy who plays all the styles Oscar do: dancing, tapping, singing? Besides, I have seven suits and shoes made for him, all of the same colour. And those costumes aren`t useful to another person. And his substitute has to be black." Because of that I didn`t go to the USA and I had to stay in France." (Ardiles Gray, Julio. Historias de artistas contadas por ellos mismos. Ed. Belgrano, Bs.As. 1981, pp. 285-297).

Another Alemán comment about the encounter with Ellington in Paris, 1933:
"I should be angry with Josephine because my life would have changed. Ellington had offered me the triple than she paid me and he was going to present me better" (cited by Espinosa, R. Oscar Alemán. Hablando con Dios. 2002)

Further, Oscar later has an interesting remark on Duke`s ability for "stealing"/memorize the tunes heard for the first time. Alemán’s theme song Hombre Mío could have had the same fortune as Juan Tizol`s Caravan: "Juan Tizol was present, the Ellington`s trombonist, now already dead, who is the true author of "Caravan". Duke Ellington insisted me to play my own composition, called "Hombre mío", by that time not registered neither recorded. Tizol advised me not to play it, because he (Duke) was going to steal it from me." (El tenedor y el cuchillo. Pelo. Julio 1978).

Yet another quote of Alemán’s remembrance of his meeting with Ellington in Paris, 1933:
"What an immense emotion the day that, without expecting it, I have him in front of me, ready to juzge my guitarplayer skills! Can you imagine my nervousness?... Even today I don`t know how I had the nerve to play all the pieces he asked me and some I knew he was going to like (…) Getting up of his seat, he came to congratulate me. That ment to me the greatest honour I ever received." (Oscar Alemán tiene un galardón que es orgullo. Es amigo de Duke Ellington. Mi Cine, 22-05-1947).
Ellington Band at Cotton Club 1933
As a demonstration of fondness and admiration, the members of Ellington’s band presented Oscar with a photo similar to the shown dedicated at the reverse side by all of them.
Handwritten dedications to Oscar (click to enlarge), wrongly dated 1932
Some of the dedications read: “Muchos recuerdos para el mejor guitarrista que hemos oido” (Juan Tizol), "To my good friend Oscar Aleman, the greatest guitar player we heard in Europe" (Art Whetsol), “To Oscar, to me the greatest guitarist of today” (Fred Guy), “To the greatest guitarist in the world” (???)

During that same 1933 tour through France and the UK, Ellington`s banjoist, Fred Guy (b.1897 - d.1971), adopted permanently the guitar as part of the rythm section of the big band. Maybe the Duke had made this change after hearing the sound of the instrument in the hands of Oscar. So, the rythm section (tuba, banjo, piano, drums) changed from tuba/banjo to double bass/guitar. It is worth mentioning that Guy (who was with Ellington for 24 years: 1925-1949),after changing to guitar, became almost inaudible and a less important member of the orchestra (it was prior to electric amplification), while the loud volume of the banjo had allowed him to be heard clearly.
The Duke Ellington Orchestra at Palladium, London, July 1933 -
Notice Fred Guy is featured with both banjo and guitar
The years of Alemán’s success in Argentina during the 1940s and 1950s passed away and he came into a dark period in the 1960s. He would, however, meet Ellington again in September 1968, during Duke`s tour through Argentina. A turning point in Oscar's career. But that is another story.

Luis 'Tito' Liber
---
Jo
keepitswinging.domain@gmail.com


Retrospect Keep Swinging (old) Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Thursday, May 28, 2015

Het Jazz Festival van 1948 in Nice - deel 2

Georg Lankester continues and concludes his essay on the first International Jazz Festival of 22 to 28 February 1948, Nice (France). First part of Lankester's essay is accesible hereThe text is in Dutch, a translation into English is to be published later.


Festival program 
Amerikaanse overmacht
Het was duidelijk dat de opzet van Pananssié voor een Amerikaans spektakel zorgde, maar er bekende Fransen ontbraken. Denk bijvoorbeeld aan blazers als Alix Combelle, André Ekyan, maar ook anderen. De enige Franse inbreng vormde het orkest van Claude Luter, zoals bekend spelend in de New Orleans traditie, zeer door Pananssié bewonderd.

Er ontstond bij de mede-organisatoren onenigheid over de geringe Franse deelname en op het allerlaatste moment werd toen besloten om  Django en Stéphane met hun kwintet als mede-representanten van de Franse jazz uit te nodigen. Ze zouden bij de finale op 28 februari in de immense ballroom-zaal van Negresco optreden, wat door de RDF op de radio zou worden uitgezonden in het programma ‘Nuit de Jazz. De musici moesten dus in allerijl per trein van Parijs naar Nice reizen.

Django was er eigenlijk wel trots op om te kunnen deelnemen aan dit internationale festijn waar zoveel Amerikanen optraden. Het bewijs hiervan is dat hij later een compositie lanceerde met de toepasselijke titel “Festival 48”.

De ego’s van de twee ster-solisten
Hun optreden zou echter bepaald geen succes worden en…het boterde ook niet zo tussen de beide solisten. Er was tussen de twee musici nog altijd sprake van enige rivaliteit en die manifesteerde zich bij dit festival opnieuw.

Django was in 1947 in topvorm. Na zijn mislukte Amerikaanse tournee had hij zich volledig  herwonnen en werd weer overal gevraagd. Ook qua opnamen was het een  succesvol jaar, waarin hij ettelijke nieuwe composities uitbracht  en met verschillende musici in de studio speelde. De gitarist maakte bijna 120 opnamen, zoals gezegd, in tal van combinaties. Zo verraste hij de wereld met nummers als “Manoir de mes Rêves”, “Crépuscule”, “Artillerie lourde” (n.a.v. de oorlog), “Belleville” en nog diverse andere composities


Wat Stéphane betreft moeten we evenmin vergeten dat hij in Engeland vanaf  het begin van de oorlog overal optrad en vaak met gerespecteerde musici als de pianisten Arthur Young en George Shearing. Hij had grote bekendheid gekregen als violist en entertainer.

De beide solisten wilden zich dus bij dit festival elk doen gelden als belangrijk Europees jazz-artiest. Ze hadden daarbij als begeleiders: Joseph Reinhardt, Challin Ferret op gitaar en Emmanuel Soudieux bas, dus min of meer een formatie als in vroegere tijden
Alhoewel er aan het begin nog wel enige hilarische momenten waren (zie foto’s gemaakt tijdens hun aankomst bij het station), was de stemming later binnen bepaald gespannen.

Een lauwe ontvangst
Op de aankondiging van het Hot Club kwintet volgde slechts een mager applausje van het publiek. Dit vergrootte de spanning tussen de musici en vooral Django was geïrriteerd. Hij wilde  laten horen dat hij nog altijd de grootste gitarist was. Maar ook Grappelli wilde zich natuurlijk doen gelden.

Helaas is het mij onbekend welk repertoire er die 28e februari door het kwintet werd gebracht, maar toch is er iets van bewaard gebleven, Via privé opnamen (overgenomen van de radio), weliswaar van slechte kwaliteit, zijn de nummers “Swing ‘42” en “Nuages” te beluisteren. Een zeldzaam en eigenlijk historisch document!
Allereerst komt hieruit naar voren dat Django op een elektrische gitaar speelt en Stéphane te ver van de microfoon staat. Alles klinkt hard en je voelt een zekere kilte  We horen het aftellen en dan een gespannen Django die, bijna aarzelend, “Swing ‘42” m.i. langzaam inzet. Omdat de gitaar veel harder klinkt dan de viool, is het beginduet weinig harmonieus. Django’s solo vertoont soms Bebop-trekjes. Stéphane is in zijn improvisaties slecht te horen en lijkt niet echt op dreef. Het slot (twee maal de eindmelodie) verloopt merkwaardig, omdat Stéphane de tweede keer niet meer is te horen. Na opnieuw een  aankondiging volgt “Nuages” waarbij de viool amper hoorbaar is en Django er nogal laat bijkomt. Tijdens de gitaarsolo daarop is er veel geroezemoes in de zaal. Dan soleert een weinig geïnspireerde Grappelli met daarbij harde, bijna venijnige akkoorden van de gitaar. Het klonk bepaald niet als in vroegere tijden en de slechte versterking verergerde de zaak nog.

De reactie van het publiek was veelbetekenend. Een nauwelijks te horen applausje viel hen ten deel en dat was het!  Django’s gezicht vertoonde na afloop dan ook sporen van enige vertwijfeling, zo werd opgemerkt. De media waren uiterst kritisch en oordeelden dat het kwartet op de oude tour speelde en dus niet modern genoeg was. Zo oordeelde ook Boris Vian die in het verleden lovend over de formatie was  geweest. Hij schreef in ‘Jazz Hot’ dat de gitarist nog altijd hetzelfde bracht en weinig was geëvolueerd!


Al met al dus een schril contrast met de traditionele bands die lof kregen toegezwaaid van de gehele pers. Die schreven volop over de Amerikaanse bands en ook “Luter & ses Lorientais werd geprezen.

Toch nam het evenement voor Django nog een ietwat gunstige wending. Hij deed in de late uurtjes volop mee met jam-sessions van de Amerikanen waaronder Louis Armstrong.

 Verdere tegenslag en lichte stijlaanpassing
Terug in Parijs,op de 10e maart, maakte het kwartet een serie opnamen in Studio Pelouze, waarvan gezegd kan worden dat het interessante titels betrof, inclusief de nieuwe compositie “Festival 48”. En er is beslist al sprake van een wat modernere stijlopvatting.



Daarna vertrokken de musici naar Engeland om in “Hackney” een concert te geven. Maar…. hun instrumenten en persoonlijke bezittingen bleken uit het hotel te zijn gestolen. De ritme-sectie vertrok daarop en werd in allerijl vervangen door Engelse musici. Django bleef er vrij stoïcijns onder; Stéphane schafte zich onmiddellijk een tweedehands pak aan.
Hun optreden verliep aanzienlijk beter dan in Nice, wat bleek uit een recensie van het alom bekende magazine “Melody Maker”. Dat rapporteerde dat Django een ieder met zeer bijzonder gitaarspel verraste en er, net als bij de gitarist, in Stéphane’s improvisaties Bebop-invloeden te ontdekken waren. 

Voorzichtige eindconclusie
Wellicht was Dizzy’s optreden en dat van andere Amerikanen in Nice tóch van invloed op het kwintet geweest? Het Jazz-Festival 1948 zou daarom kunnen worden beschouwd als een (kleine) mijlpaal voor het kwintet.
Hugues Panassié
En wat tenslotte de Hot Club de France organisatie betreft kwam het, niet lang na het festival, tot een definitieve breuk tussen Hugues Panassié en Charles Delaunay, aangezien eerstgenoemde zich uitsluitend bleef toeleggen op de traditionele jazz.

Georg Lankester
---
Jo
keepitswinging.domain@gmail.com

Retrospect Keep Swinging (old) Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Wednesday, May 20, 2015

Het Jazz Festival van 1948 in Nice - deel 1

The Nice Jazz Festival was founded by Hugues Panassié and lasted from the 22 to 28 February 1948. It featured a repertory of traditional jazz, swing, and bop music and was the first international jazz festival. Georg Lankester writes an extended essay about the festival. The text is in Dutch, below follows the first part of the essay, the second part will be published later as well as a translation into English.

Een wereldprimeur

Hugues Pannasié
Begin 1948, toen de grootste ellende van de oorlogsjaren langzaam wegebde, kwam Hot Club de France–president Hugues Panassié op het idee om van 22 t/m 28 februari (dus meteen na het carnaval) een Jazz Festival aan de Riviera te organiseren en wel in Nice. Hij baseerde zich daarbij op het eerdere succes van het filmfestival te Cannes en de ideeën van het comité dat feestelijkheden in de stad Nice organiseerde.

Het zou een absolute première worden, want nooit eerder had een dergelijk festival in de wereld plaatsgevonden. Zelfs de Amerikanen hadden zoiets nog niet georganiseerd.

Maar Pannasié’s initiatief, aangekondigd in het magazine ‘Jazz Hot’, was vooral bedoeld om de traditionele jazz goed naar voren te halen. Want…. ..wat was het geval? Vanaf het begin van de jaren ’40  was in Amerika een nieuwe jazzstroming op gang gekomen, de Bebop. De ‘swing’ was min of meer over z’n hoogtepunt heen.

Charles Delaunay
Secretaris Charles Delaunay (door wiens inspanningen Django Reinhardt bekendheid had gekregen) was bijzonder geboeid door de nieuwe stijl, anders dan Panassié die zelfs de muziek van Django al modern vond. Er tekende zich dus het begin van een conflict af.

Terwijl  Panassié zijn festival sponsorde en musici als Louis Armstrong met z’n ‘All Stars’ band had uitgenodigd, alsmede andere groten als Earl Hines, Barney Bigard, Baby Dodds, Jack  Teagarden, Rex Steward en Mezz Mezzrow, kwam Delaunay met het 17 man tellende orkest van Dizzy Gillespie op de proppen. Bebop trompettist Dizzy was kort vóór het festival door Charles uitgenodigd en nu ontstonden er bij jazzfans twee kampen: traditionele- of moderne jazz.
Dizzy Gillespie, 1948
Dizzy was, vóór hij naar Frankrijk kwam door veel pech achtervolgd. In Parijs verzorgde hij een serie optredens in de befaamde Salle Pleyel. Maar Panassié, die het eerste concert bijwoonde,  was uiterst negatief en oordeelde glashard dat dit geen jazz was. Bij volgende optredens kwam het tot rellen tussen vóór- en tegenstanders en moest de gendarmerie er zelfs aan te pas komen.


In de maand voorafgaand aan het Festival  speelde Django in het ABC cabaret, vlakbij de Hallen. Dizzy ging er op een avond na zijn optreden heen. Hij trof de gitarist samen met bassist Emmanuel  Soudieux. Django was blij verrast, want hij had de trompettist tijdens zijn  bezoek aan Amerika in 1946 al ontmoet en de twee musici waren goed bevriend geraakt en bewonderden elkaar. 
Dizzy Gillespie & Django Reinhardt
Spontaan kwam het die nacht tot een jam-session waarvan Soudieux zich herinnert hoe geweldig beide musici om beurten soleerden en wat een plezier ze eraan beleefden.

Delaunay regelde ook een optreden voor Dizzy in Marseille plus – als eerder vermeld – deelname aan het grote jazz-evenement in Nice.

Festival program
Jazz en entertainment

Nu iets over het eigenlijke festival: Om zoveel mogelijk publiek naar dit gebeuren te trekken had men de eerste dagen zalen waar, op de muziek van beroemde orkesten, kon worden gedanst, terwijl er later die week concerten konden worden bijgewoond.

Hotel Negresco
Het waren vooral de Amerikanen die in grote Negresco zalen de danslustigen vermaakten. Maar ettelijke bandleden hielden – tot genoegen van veel Fransen - na afloop op andere plaatsen jam-sessions, zoals bij “Monte-Christo” of bij “Christies”. Die veelal  bekende Amerikaanse muzikanten werden met bewondering bekeken en met alle égards door het personeel behandeld. Vooral de drummer van Armstrong’s orkest, Sidney Catlett en zangeres Velma Middleton zorgden voor verbazing van de Negresco staf als ze de duurste drankjes bestelden of om 4 uur in de ochtend zin hadden in sardientjes in olijfolie.
Hotel Negresco: l-r: Louis Vola, Barney Bigard, Django Reinhardt, Earl Hines, Stéphane Grappelli, Sidney Catlett, Arwell Shaw
En er was natuurlijk enorme aandacht en lof voor “Satchmo” en in iets mindere mate voor de bekende Franse artiest Boris Vian. Aardig om te vertellen is nog dat er ook jonge Europese jazzmusici waren als Humphrey Lyttlelton en Toots Thielemans die – zoals we weten - later grote furore zouden maken.

Tijdens  de ‘Nuit de Jazz’ was er ook nog een ‘Tour de Chant’ met Fransen als Yves Montand, Suzy Delaire en de uit Nice afkomstige Henri Betti; dit alles trok natuurlijk extra veel  publiek. De zaal bood daarvoor ruimte aan 600 bezoekers, waarbij elke plaats 5000 francs kostte.

Georg Lankester

--- 
Jo
keepitswinging.domain@gmail.com


Retrospect Keep Swinging (old) Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions